سلام اول :دلم تنگ شده واسه همتون واسه وبلاگم باور کنید راست می گم. دوم:شرمندم واقعا شرمندم که تو این مدت بهتون سر نزدم جبران می کنم (البته سعی می کنم) سوم:اومدم .آره اومدم که بنویسم ولی نه از عشقی که یا نابود می شه یا نابود می کنه. اومدم با یه دنیا حرف ،حرف حساب ها... همونطور که گفتم می خوام از عشق بنویسم ولی نه از عشقای فانی از عشقای واقعی شاید همه بگن عشقی که من به فلانی دارم واقعیه ولی دوست من خودتم می دونی که داری سر خودت کلاه می زاری. این چه عشقیه که وقتی با همید دلت پر و داغونه دلهره داری که میمونه یا میره تا وقتی که هست هزار تا دردسر وقتی که نیست غم نبودنش آآآآآآآآی خدا جون اینا چرا سر خودشون کلاه می زارن یه خورده اینارو هوشیار تر کن.من که سرم به سنگ خورد من از اول عاشق بودم و هنوزم عاشقم ولی این عشق من واقعیه واقعیه نه از بین میره نه فانیه خیلیم منو دوست داره منم که جونمو واسش می دم ولی هر کاری کنم نمی تونم محبتاشو مهربونیاشو جبران کنم .اینو می دونم که من لیاقتشو ندارم چون اونی نبودم که می خواسته ولی با این همه بدی های من بازم داره به من لطف می کنه ومحبتاش نسبت به من کم نشده .درسته من لیاقتشو ندارم ولی تمام تلاشم رو می کنم که لایق بشم .سخته ولی ممکن. حتما تا حالا متوجه شدین که معشوق من همون معبود منه همون خدای همیشه مهربونه در سته بعضی وقتا چیزی رو که دوست دارم بهم نمیده ولی بازم عاشقانه شکرش و بجا میارم چون می دونم و یقین دارم یه حکمتی تو کارش هست . من اعتقاد دارم خدا هر چیز خوبی که به ما میده اون رحمتشه ولی اگه چیزی که دوست داریم بهش نمی رسیم یا با مشکلی بر می خوریم اون حکمته خداست .و ما آدما خیلی کوچیک تر از اونیم که بخوایم به حکمت خدا پی ببریم. خوب دوستای من اگه بخوام از خدا و خوبی هاش بگم باید هزار تا رمان بنویسم (خیلی بیش تر از این حرفا) ایشالا تو مطالب بعدی بازم می گم. خوب گلای من، من تصمیم گرفتم .درمورد عشقای واقعی بنویسید اولی خدا جونمه تصمیم گرفتم در مورد وطنم هم بنویسم . چون از بچگی رو وطنم تعصب خاص داشتم. گفتم وطنم یاد یه جوک افتادم به یارو می گن با وطنم جمله بساز میگه من رفتم حمام وتنم را شستم بهش میگن با ط دسته دار باید بگی اینجوری غلطه می گه اتفاقا با طی دسته دار تنمو شستم .(بهم نگید بی مزه خوب یهو یادم اومد). به امید موفقیت و عاقبت به خیری هممون. تا بعدهمتونو به عشقم میسپارم.
دوشنبه بیستم آبان ماه ۱۳۸۷ مصادف با سالروز ولادت امام هشتم، امام رضا(ع) است، امام بزرگواری که زهد اخلاقی وی موجب شد نه تنها در مدینه بلکه در سراسر دنیای اسلام به عنوان شخصیتی محبوب از خاندان پیامبر اسلام شناخته شده و مورد احترام قرار گیرد .
ابوالحسن علی بن موسی (ع) ملقب به ” رضا” امام هشتم است، کنیه آن حضرت ابوالحسن و چون حضرت امیر نیز ملقب به ابوالحسن بوده است حضرت رضا را ابوالحسن ثانی گفته اند. مشهورترین لقب ایشان “رضا” بوده است .
از دیگر القاب آن حضرت رضا، صابر ، رضی و وفی است . در مورد اعطای لقب رضا به امام هشتم آمده است : بدان جهت آن حضرت را رضا نامیدند که او از خدا در آسمانش رضا بود و برای پیامبر و ائمه نیز در زمین رضا بود .
و نیز گفته اند چون مخالف و موافق گرد آن حضرت بودند وی را رضا نامیدند . همچنین گفته اند چون مأمون بدان حضرت ، رضایت داد وی را رضا گفته اند .
● شخصیت علمی و اخلاقی آن بزرگوار
شخصیت ملکوتی و مقام شامخ و زهد اخلاقی حضرت رضا و اعتقاد شیعیان به او سبب شد نه تنها در مدینه بلکه در سراسر دنیای اسلام به عنوان بزرگترین و محبوبترین فرد خاندان رسول اکرم (ص) مورد قبول عامه باشد و مسلمانان او را بزرگترین پیشوای دین شناسند و نامش را با صلوات و تقدیس ببرند.
بیست و چند سال نداشت که در مسجد رسول الله به فتوی می نشست. علمش بسیار و رفتارش پیامبرگونه و حلم و رأفت و احسانش شامل خاص و عام می شد.
کسی را با عمل و سخن خود نمی آزرد، تا حرف مخاطب تمام نمی شد سخن خود را قطع نمی کرد. هیچ حاجتمندی را مأیوس باز نمی گرداند. در حضور مهمان به پشتی تکیه نمی داد و پای خود را دراز نمی کرد. هرگز به غلامان و خدمه دشنام نداد و با آنان می نشست و غذا می خورد. شبها کم می خوابید و قرآن بسیار می خواند. شبهای تاریک در مدینه می گشت و مستمندان را کمک می کرد. …..
● دلیلهای تحمیل ولایتعهدی به امام رضا
▪ پس از قتل امین ، برادر مأمون، اوضاع عراق و شام سخت آشفته بود و در میان بنی عباس فرد برجسته ای که مورد قبول و رضایت همگان باشد وجود نداشت . در یمن، کوفه، بصره ، بغداد و ایران عامه مردم از زمان منصور به بعد، انتظاری که از خلافت بنی عباس داشتند در نیافتند زیرا مردم تشنه عدل و داد و اسلام واقعی بودند از این رو چشمها و دلها نگران و منتظر خاندان علی (ع) بودند و امیدها و آرزوهای خود را به افراد برجسته و متقی این خاندان بسته بودند.
فضل و مأمون با مشاهده اوضاع نابسامان شهرهای مهم و شورش مردم (مانند قیام ابوالسرایا در کوفه و علوی دیگر در یمن) به این نکته پی برده بودند و می خواستند با انتخاب فرد برجسته و ممتازی از خاندان علی به ولیعهدی رضایت مردم را به خود جلب کنند و پایه های خلافت مأمون را مستحکم سازند به همین جهت مأمون در سال ۲۰۰ قمری بنا به گفته طبری رجا بن ابی الضحاک و فرناس خادم (در بعضی از روایات شیعی یاسر خادم) را به مدینه فرستاد تا علی بن موسی بن جعفر و محمد بن جعفر (عموی حضرت رضا) را به خراسان ببرند.
▪ در روایات شیعه آمده است که مأمون به حضرت رضا نوشت تا از راه بصره و اهواز و فارس به خراسان بروند نه از راه کوفه و قم و دلیل این امر را کثرت شیعیان در کوفه و قم ذکر کرده اند زیرا مأمون می ترسید شیعیان کوفه و قم به دور آن حضرت جمع شوند. این مؤید آن است که عامل فراخواندن حضرت رضا به خراسان عاملی سیاسی بوده و مأمون می ترسیده کثرت شیعیان در کوفه و قم سبب شود که آن حضرت را به خلافت بردارند و رشته کار به کلی از دست مأمون خارج شود.
● حدیث سلسلهٔ الذهب
مشهور است به هنگام ورود حضرت رضا (ع) به نیشاپور طالبان علم و محدثان گرد آن حضرت که بر استری نهاده بود جمع شدند. و از ایشان خواستند که حدیثی بر آنها املا فرماید.
حضرت حدیثی بطور مسلسل از آباء طاهرین خود رسول الله (ص) و جبرئیل از قول خداوند روایت کرد که « کلمه لا اله الا الله حصنی و من دخل حصنی امن من عذابی» یعنی کلمه توحید با لا اله الا الله حصار و باروی مستحکم من است و هر که به درون حصار من رفت از عذاب من در امان مانده.
این حدیث به جهت مسلسل بودن آن از ائمه اطهارتا حضرت رسول به سلسلهٔ الذهب معروف شده است و درباره اینکه چرا آن حضرت این حدیث را املا فرمود باید گفت که این اقدام نوعی دعوت به وحدت کلمه و اتفاق بوده است زیرا اساس و مدخل آن این است که معتقدان به خود را از هرگونه تشویش و عذابی در امان می دارد و مسلمانان باید با توجه به آن در درون حصار و باروی اسلام از اختلاف کلمه بپرهیزند و مدافع آن حصن در برابر تهاجم خارجی باشند و از دشمنی و مخالفت بر سر مسائل فرعی دوری گزینند.
● شرایط پذیرش ولایتعهدی از سوی امام
امام رضا پس از نیشابور به طوس و از آنجا به سرخس و سپس به مرو که اقامتگاه مأمون بود رفت. به روایت عیون اخبار الرضا مأمون نخست به آن حضرت پیشنهاد کرد خود خلافت را قبول کند و چون آن حضرت امتناع کرد و در این باب صحبتهای زیادی میان ایشان رد و بدل شد و سرانجام پس از دو ماه اصرار و امتناع ناچار ولایتعهدی را پذیرفت به این شرط که از امر و نهی و حکم و قضا دور باشد و چیزی را تغییر ندهد.
علت مقاومت امام این بود که اوضاع را پیش بینی می کرد و بر او مسلم بود رجال دولت که عادت به لاابالی گری و درازدستی عهد هارون الرشید کرده اند زیر بار حق نخواهند رفت و او قادر به انجام قوانین الهی نخواهد بود.
مأمون پس از آنکه آن حضرت ولایتعهدی را پذیرفت امر کرد تا لباس سیاه که شعار عباسیان بود ترک شود و درباریان و فرماندهان و سپاهیان و بنی هاشم همه لباس سبز که شعار علویان بود بپوشند. خود نیز جامه سبز پوشید و نام امام را زینت بخش درهم و دینار کرد و مقرر داشت که در همه بلاد اسلام بر منابر خطبه به نام امام خوانده شود .
و امروز بارگاه ملکوتی امام هشتم شیعان در مشهد مقدس، میعادگاه عاشقانی است که به شوق نزدیکی هر چه بیشتر به خالق خویش در این مکان گرد هم آمده، در جوار محبوب خویش به راز و نیاز با خدا می پردازند .
سلام بر تو ای ملکوت فروتن خداوند در سرزمین من ؛ سلام بر تو ای پاره ی پیکر پیامبر ؛ سلام بر تو ای سلطان سرزمین مهر ؛ سلام بر تو ای مولای مهربان و بیکران ؛ آقا جان ! نامت برای من همواره قرین خاطراتی است که از نور آکنده است . رواق های دل گشای مزارت و کاشی هایی که نور آفتاب جمالت در آن ستاره های درخشان تلالو می باشد و سنگ هایی که پرسخن ترین سنگ های عالمند و با تمام زائران تو راز می گویند و حوض هایی که فواره های معرفت آدمیان در آن می جوشند و گلدسته هایی که اشاره ی همیشه ی توست به آسمان الهی
به زمین میزنی و میشکنی عاقبت شیشه امیدی را
سخت مغروری و میسازی سرد در دلی آتش جاویدی را
دیدمت وای چه دیداری وای این چه دیدار دلازاری بود
بی گمان برده ای از یاد آن عهد که مرا با تو سر و کاری بود
دیدمت وای چه دیداری واینه نگاهی نه لب پر نوشی
نه شرار نفس پر هوسینه فشار بدن و آغوشی
این چه عشقی است که دردل دارم من از این عشق چه حاصل دارم
:
««::
می گریزی ز من و در طلبت بازهم کوشش باطل دارم
باز لبهای عطش کرده من لب سوزان ترا می جوید
میتپد قلبم و با هر تپشی قصه عشق ترا میگوید
بخت اگر از تو جدایم کرده می گشایم گره از بخت چه بک
ترسم این عشق سرانجام مرا بکشد تا به سراپرده خک
در دلم آرزویی بود که مرد لب جانبخش تو را بوسیدن
بوسه جان داد به روی لب من دیدمت لیک دریغ از دیدن
سینه ای تا که بر آن سر بنهم دامنی تا که بر آن ریزم اشک
آه ای آنکه غم عشقت نیست می برم بر تو و بر قلبت رشک
به زمین میزنی و میشکنی عاقبت شیشه امیدی را
سخت مغروری و میسازی سرد در دلی آتش جاویدی را
